Και άλλο ναυάγιο…Και άλλο ένα σκάφος. Μια βάρκα. Ένα φουσκωτό που βυθίστηκε. Στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο, στις θάλασσες που δεν ησυχάζουν πια. Και άλλες νεκρές γυναίκες, παιδιά, φτωχοί, κατατρεγμένοι άνθρωποι – άνθρωποι που προσπάθησαν να γλιτώσουν από εξαθλίωση, από πόλεμο, από απελπισία.
Άνθρωποι που ποτέ δεν θα μάθουμε τις ιστορίες τους. Τα όνειρά τους. Γιατί έφυγαν. Πού ήθελαν να πάνε.
Ίσως ούτε καν τα ονόματά τους.
Πριν οι φουρτούνες τους καταπιούν – κυριολεκτικά και μεταφορικά –είχαν κανονικές ζωές. Καριέρες, σπιτικά, αξιοπρέπεια.
Άνθρωποι που είχαν χτίσει τη ζωή τους. Και τώρα, μπορεί να μη τους θρηνήσει κανείς —ή να κλάψουν για αυτούς κάποιοι από μακριά,
αν μάθουν ποτέ τι απέγιναν.
Έπεσαν θύματα εγκληματιών.
Δουλεμπόρων. Κυκλωμάτων εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου. Αδίστακτων κυκλωμάτων που πλουτίζουν από την απόγνωση, τον φόβο, τη φτώχεια.
Και αναρωτιέμαι:
Πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να κοιμούνται τα βράδια; Με τόσο αίμα στα χέρια τους; Με τόσα ματωμένα χρήματα στους λογαριασμούς τους;
Δεν υπάρχει ποσό που να εξασφαλίζει καθαρή συνείδηση.
Και με αυτή την κατάρα των ματωμένων χρημάτων, θα ξαπλώνουν τα βράδια — όχι για να αναπαυτούν, αλλά για να γυροφέρνουν στα κρεβάτια της ατιμίας τους. Ίσως, κάποια βράδια, να βλέπουν και τα νεκρά πρόσωπα των θυμάτων τους. Ίσως…
Και βέβαια ας μη ξεχνάμε επίσης κάτι πολύ σημαντικό : Πολλές από αυτές τις μεταναστευτικές ροές γεννιούνται μέσα από πολέμους και κρίσεις που προκαλούν οι “ισχυροί”. Από τις πολιτικές και τις «ειρηνευτικές επιχειρήσεις» των υπερδυνάμεων. Ένοχη για την απώλεια τόσων ζωών είναι εξίσου και η διαχρονική προτεραιότητα που δίνουν ορισμένα κράτη σε σύνορα, αντί στις ανθρώπινες ζωές…
Υστερόγραφο:
Όπως και να έχει, καλό είναι να δεχόμαστε με σεβασμό και αγάπη τις μετανάστριες, τους μετανάστες. Να βοηθάμε όσο και όπως μπορούμε.
Δεν ξέρουμε αν μια μέρα βρεθούμε στις θέσεις τους. Και τότε, θα θέλαμε όπου κι αν πάμε, να μας φερθούν με σεβασμό, ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Η ζωή είναι ρόδα. Και γυρίζει λένε. Το κάρμα είναι σκύλα. Και η ίδια η ζωή επιστρέφει πράξεις και συμπεριφορές.
Στο κάτω κάτω, όλες, όλοι, όλα μας είμαστε προσωρινές/ προσωρινοί πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Και με αυτή τη σκέψη, στην ουσία,
είμαστε όλες και όλοι μετανάστριες και μετανάστες, αν το σκεφτούμε.
