0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Η συζήτηση γύρω από την προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα έχει ενταχθεί δυναμικά τα τελευταία χρόνια και καθόλου άδικα. Παρά τα σημαντικά θετικά βήματα που έχουν γίνει, η καθημερινότητα πολλών συνανθρώπων εξακολουθεί να συναντά εμπόδια σε βασικές μετακινήσεις, στη χρήση δημόσιων κτιρίων και υπηρεσιών, αλλά και στην απλή απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος. Η βελτίωση της πρόσβασης σε κτίρια, δημόσιους χώρους και υποδομές αποτελεί θεμέλιο λίθο για την ισότιμη πρόσβαση. Η προσβασιμότητα δεν αφορά μόνο τις υποδομές, αλλά και την αλλαγή νοοτροπίας: τον σεβασμό και την κατανόηση.
Τα τελευταία χρόνια σε αρκετές πόλεις έχουν βελτιωθεί οι ράμπες, τα πεζοδρόμια ενώ σε κάποιες παραλίες έχουν εγκατασταθεί συστήματα πρόσβασης στη θάλασσα. Αυτές οι πρωτοβουλίες αποτελούν σημαντικές ωστόσο, η καθημερινότητα δείχνει ότι η πορεία προς μια πλήρως προσβασιμότητα είναι ακόμη μακρά. Πολλά κτίρια παραμένουν ακόμα απροσπέλαστα, οι υποδομές συχνά δεν συντηρούνται και η πρόσβαση στις παραλίες εξακολουθεί να είναι περιορισμένη σε πολλές περιοχές. Η ασυνέπεια στην εφαρμογή των κανονισμών, αλλά και οι ελλείψεις στη συνολική σχεδίαση των πόλεων, δημιουργούν καθημερινές δυσκολίες που μπορούν να εξαλειφθούν.
Απαιτείται κατάλληλος σχεδιασμός, συνεχής έλεγχος, καθώς και λύσεις που εξασφαλίζουν μόνιμη, ουσιαστική προσβασιμότητα. Δεν είναι υποχρέωση, αλλά ζήτημα δικαιοσύνης και σεβασμού.