0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Πρόσφατα στο Facebook είδα ανάρτηση μιας κυρίας, η οποία στάθηκε η αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο. Η κυρία γράφει ποιήματα και τα έστειλε σε έναν εκδοτικό οίκο, αλλά εκείνος δεν ενδιαφέρθηκε. Το αίσθημα της απόρριψης είναι σίγουρα δυσάρεστο, όμως δεν θα πρέπει να μας οδηγεί στο να εγκαταλείπουμε ή να παύουμε να πιστεύουμε σε μας. Της έγραψα σε σχόλιο ότι, κάποιες φορές, τα πράγματα που βιώνουμε ως απόρριψη μπορεί να λειτουργούν και ως μια μορφή προστασίας· ίσως, για παράδειγμα, να μας απομακρύνουν από μια συνεργασία που τελικά δεν θα ήταν ωφέλιμη ή δημιουργική για εμάς.
Εκτός από αυτό, οι άλλοι δεν μπορούν να καθορίσουν την προσωπική μας αξία. Είναι όμορφο όταν οι στίχοι μας ή η δουλειά μας αναγνωρίζονται και βρίσκουν απήχηση, όμως η ουσία της γραφής δεν εξαντλείται εκεί. Συχνά γράφουμε πρώτα για εμάς, για να εκφράσουμε όσα κουβαλάμε μέσα μας, και αυτή η διαδικασία από μόνη της μπορεί να είναι λυτρωτική. Από εκεί και πέρα, το σημαντικό είναι να παραμένουμε συνδεδεμένες/συνδεδεμένα/συνδεδεμένοι με αυτό που μας εκφράζει και να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη δημιουργική μας φωνή.
Προς τα νέα παιδιά που αγαπούν την ποίηση και τη γραφή γενικότερα, θα ήθελα να γράψω πως αξίζει να ακολουθούν αυτό που αγαπούν και να μην αφήνουν κάποια τυχόν αποθάρρυνση τρίτων να τα απομακρύνει από τη δημιουργία. Γράψτε με την καρδιά σας και με ελευθερία. Κάθε άτομο έχει τον δικό του τρόπο έκφρασης, και αυτό είναι κάτι που το κάνει μοναδικό και ξεχωριστό. Δεν είμαστε ίδιες, ίδια, ίδιοι.
Η γραφή συν τοις άλλοις, μπορεί να εκφράσει ένα ευρύ και πλούσιο φάσμα συναισθημάτων που βιώνουμε σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας: χαρά, αγάπη, έρωτα, προβληματισμό, φόβο, απώλεια, ελπίδα, χιούμορ. Αυτή είναι και η δύναμή της — ότι αποτυπώνει την ίδια την ζωή στην εξέλιξή της. Η ουσία δεν βρίσκεται στην τήρηση συγκεκριμένων μορφών ή κανόνων. Ο έμμετρος λόγος έχει τη δική του αξία, όπως και ο ελεύθερος στίχος. Σημασία έχει το περιεχόμενο και η ειλικρίνεια της έκφρασης. Μπορεί κανείς να γράφει όπως προτιμά καλύτερα, αρκεί αυτό που γράφει να είναι αυθεντικό, όλο δικό του και από μέσα από την ψυχή της/ψυχή του.
Η ζωή προχωρά, οι τέχνες εξελίσσονται μαζί της. Το κάθε άτομο σίγουρα έχει τα δικά του προσωπικά γούστα και πρότυπα, όμως η δημιουργία δεν χρειάζεται και δεν είναι υποχρεωμένη να μένει στάσιμη. Και δεν θα μείνει ποτέ στάσιμη. Οφείλει να χαράζει νέους δρόμους και πάντα θα χαράζει νέους δρόμους και τρόπους. Προσωπικά Θα ήθελα η ποίηση να αγαπηθεί από ακόμη περισσότερο κόσμο και να μην αντιμετωπίζεται ως κάτι δυσνόητο. Όταν εκφράζεται με τρόπο αυθεντικό γίνεται θεωρώ πιο προσιτή και ίσως να αγγίξει περισσότερες υπάρξεις.
Τέλος, υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων που λειτουργούν ανταγωνιστικά σε κάθε χώρο, προσπαθώντας να αναδειχθούν μειώνοντας άλλους. Αυτό ουσιαστικά δεν ενισχύει το έργο κανενός. Όταν κάποια/κάποιο/κάποιος επικεντρώνεται στη δική του δουλειά με συνέπεια και σεβασμό, νιώθει γεμάτη και γεμάτος με αυτό που κάνει, δεν έχει καμιά ανάγκη να υποτιμά τρόπους και έργα άλλων.
Ας επιδιώξουμε και ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η ποίηση θα αγαπηθεί ακόμη περισσότερο και ότι όλο και περισσότερα άτομα, ακόμη κι εκείνα που μέχρι σήμερα δεν είχαν έρθει σε επαφή μαζί της, θα την ανακαλύψουν όχι ως κάτι δυσπρόσιτο, αλλά ως έναν ζωντανό τρόπο έκφρασης που μιλά κατευθείαν στην καρδιά…