0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Πρόσφατα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης διάβασα ανάρτηση μιας κυρίας, η οποία έγινε η αφορμή για να γράψω το παρόν κείμενο. Η κυρία αυτή γράφει ποιήματα και τα έστειλε σε έναν εκδοτικό, μα ο εκδοτικός δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον. Το αίσθημα της απόρριψης είναι δυσάρεστο, όμως δεν θα πρέπει να μας κάνει να εγκαταλείπουμε ή να μην πιστεύουμε σε μας. Της έγραψα ότι κάποιες φορές, τα πράγματα που βιώνουμε ως απόρριψη μπορεί να λειτουργούν και ως μια μορφή προστασίας. ίσως, για παράδειγμα, να μας απομακρύνουν από μια συνεργασία που τελικά δεν θα ήταν ωφέλιμη για μας.
Εκτός από αυτό, οι άλλοι δεν μπορούν να καθορίσουν την αξία σου. Είναι όμορφο σίγουρα όταν οι στίχοι μας ή η δουλειά μας αναγνωρίζονται και βρίσκουν απήχηση, αλλά η ουσία της γραφής δεν εξαντλείται εκεί. Συχνά γράφουμε πρώτα πρώτα για εμάς, για να εκφράσουμε όσα κουβαλάμε μέσα μας, και αυτή η διαδικασία από μόνη της είναι λυτρωτική. Από εκεί και πέρα, το σημαντικό είναι να παραμένουμε συνδεδεμένες/συνδεδεμένα/συνδεδεμένοι με αυτό που μας εκφράζει και να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη δημιουργικότητα μας.
Προς τα νέα παιδιά που αγαπούν την ποίηση και γενικά τη γραφή, θα ήθελα να γράψω πως αξίζει να ακολουθούν αυτό που αγαπούν και να μην αφήνουν κάποια τυχόν αποθάρρυνση τρίτων να τα απομακρύνει από τη δημιουργία. Γράψτε με την καρδιά σας και με ελευθερία. Κάθε άτομο έχει τον δικό του τρόπο έκφρασης, και αυτό είναι κάτι που το κάνει μοναδικό και ξεχωριστό. Δεν είμαστε ίδιες, ίδια, ίδιοι.
Η γραφή συν τοις άλλοις, μπορεί να εκφράσει ένα ευρύ και πλούσιο φάσμα συναισθημάτων που βιώνουμε σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας: χαρά, αγάπη, έρωτα, προβληματισμό, φόβο, απώλεια, ελπίδα, χιούμορ. Αυτή είναι και η δύναμή της — ότι αποτυπώνει την ίδια την ζωή στην εξέλιξή της. Η ουσία δεν βρίσκεται στην τήρηση συγκεκριμένων μορφών ή κανόνων. Ο έμμετρος λόγος έχει τη δική του αξία, όπως και ο ελεύθερος στίχος. Σημασία έχει το περιεχόμενο και η ειλικρίνεια της έκφρασης. Μπορεί κανείς να γράφει όπως προτιμά καλύτερα, αρκεί αυτό που γράφει να είναι από την ψυχή της – του.
Η ζωή και οι τέχνες εξελίσσονται. Το κάθε άτομο σίγουρα έχει τα δικά του γούστα; πρότυπα, ή επιρροές αλλά η δημιουργία δεν χρειάζεται και δεν υποχρεούται να μένει στάσιμη. Και δεν θα μείνει ποτέ. Οφείλει να χαράζει νέους δρόμους και πάντα θα χαράζει νέους δρόμους και τρόπους.
Προσωπικά Θα ήθελα η ποίηση να αγαπηθεί από ακόμη περισσότερο κόσμο και να μην αντιμετωπίζεται ως κάτι δυσνόητο. Η ακόμη χειρότερα σαν ένας ρόλος από παλιά ελληνική ταινία αυτόν του “ποιητή Φανφάρα”. Όταν εκφράζεται με απλότητα θεωρώ πως γίνεται πιο προσιτή και ίσως να αγγίξει περισσότερες υπάρξεις.
Τέλος, υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων που λειτουργούν ανταγωνιστικά σε κάθε χώρο, προσπαθώντας να αναδειχθούν μειώνοντας ή διαβάλλωντας άλλους. Αυτό φυσικά ουσιαστικά δεν ενισχύει το έργο κανενός. Όταν κάποια/κάποιο/κάποιος επικεντρώνεται στη δική του δουλειά με συνέπεια και ευθύνη νιώθει γεμάτη και γεμάτος με ότι κάνει, δεν έχει καμιά ανάγκη να υποτιμά τρόπους και έργα άλλων.
Ας επιδιώξουμε και ας ελπίσουμε ότι η ποίηση θα αγαπηθεί ακόμη περισσότερο και ότι όλο και περισσότερα άτομα, ακόμη κι εκείνα που μέχρι σήμερα δεν είχαν έρθει ποτέ σε επαφή μαζί της, ότι θα την ανακαλύψουν όχι ως κάτι δυσνόητο,απρόσιτο αλλά ως έναν τρόπο ζωντανής έκφρασης που “μιλά” κατευθείαν στις καρδιές…