0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Ας δούμε κάποια βασικά πράγματα, εν συντομία, για τις ηρωίδες του βιβλίου μου «Στις Πολιτείες της Γυναίκας», τις Αμαζόνες, όπως τις αποκάλεσαν. Παρεμπιπτόντως, η λέξη «Αμαζόνες» παραπέμπει και στον Αμαζόνιο της Αμερικής, μεταξύ άλλων. Πώς όμως αποκαλούσαν οι ίδιες τις εαυτές τους; Δεν το γνωρίζουμε. Όπως δεν γνωρίζουμε ακόμη πολλά πράγματα για εκείνες που να είναι αποδεδειγμένα, με αδιάσειστα επιστημονικά στοιχεία. Αυτό όμως που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι γυναίκες-πολεμίστριες αναφέρονται σε θρύλους και παραδόσεις πολλών και διαφόρων λαών, όπως π.χ. των Κινέζων, λαών του Καυκάσου, της Αφρικής και άλλων, όχι μόνο των Ελλήνων.
Το γεγονός ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν αναφορές για γυναίκες-πολεμίστριες, σχεδόν σε κάθε ήπειρο του τότε γνωστού αρχαίου κόσμου, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είτε οι γυναίκες αυτές ζούσαν νομαδικά και μετακινούνταν συνεχώς, είτε ότι ίσως πρόκειται για διαφορετικές ομάδες γυναικών. Προφανώς ίσως άλλες ζούσαν σε μικτές κοινωνίες ως ισότιμες με τους άνδρες ή και σε μητριαρχικές κοινωνίες, και άλλες ομάδες γυναικών (όπως, λόγου χάρη, οι αναφερόμενες γυναίκες της Θεμίσκυρας, αρχαίας πόλης που βρισκόταν στη σημερινή Τουρκία) ζούσαν οργανωμένες σε αποκλειστικά γυναικείες κοινωνίες, από συνειδητή επιλογή τους. Στην ποιητική μου συλλογή όπως και να έχει όμως, επέλεξα καθοδηγούμενη απ’την καρδιά μου και την εσωτερικοτητα μου, να τις φέρω κοντά σας έστω και συμβολικά ως μία παγκόσμια, ενιαία κοινότητα ελεύθερων και ανεξάρτητων γυναικών, οι οποίες ήθελαν να ζήσουν και ζούσαν αυτόνομες και ελεύθερες στις κοινότητες τους, με τον τρόπο ζωής που τις εξέφραζε και τις έκανε ευτυχισμένες.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουν έρθει στο φως κάποια αγγεία και διάφορα άλλα ευρήματα στον ελλαδικό χώρο που απεικονίζουν μάχες μεταξύ Ελλήνων ανδρών (μυθικών ή μη) και Αμαζόνων, και υπάρχουν αναφορές ότι αρκετές φορές έρχονταν σε σύγκρουση και πόλεμο. Ο Ηρόδοτος, ο Διόδωρος Σικελιώτης και κάποιοι άλλοι ιστορικοί και αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν κάποια στοιχεία για εκείνες, είτε πραγματικά είτε φανταστικά, βεβαίως πάντα υπό το πρίσμα της πατριαρχικής αντίληψης, αυτής που ανέκαθεν «δαιμονοποιεί» τη γυναίκα και εξιδανικεύει παράλληλα φαλλοκρατικές συμπεριφορές, χαρακτήρες, νοοτροπίες και συστήματα. Γεγονός το οποίο με αποτρέπει προσωπικά από το να θεωρώ όλες τις πληροφορίες που μας δίνουν για εκείνες ως αντικειμενικές ή και πραγματικές. (Χρειάζεται πάντα κριτική σκέψη και διάκριση.) Έχω όμως αναφερθεί ήδη σε αυτό, αρκετά αναλυτικά θεωρώ, σε άλλο μου κείμενο εδώ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΜΑΣ
Έχουν βρεθεί και κάποια αγγεία επίσης, πάνω στα οποία αναφέρονται μερικά ονόματα Αμαζόνων, τα οποία είναι περιγραφικά, δηλαδή θυμίζουν ονόματα παρόμοια με αυτά των ιθαγενών φυλών της Αμερικής. Κάποιες/-οι ισχυρίζονται ότι αυτά τα ονόματα αναφέρονται ως παρατσούκλια. Προσωπικά, όμως, θεωρώ ότι μάλλον πρόκειται για κανονικά ονόματα, λαμβάνοντας υπόψη ότι πρόκειται για πανάρχαιους, προϊστορικούς κόσμους και πολιτισμούς· άρα, το πιθανότερο και πιο λογικό, κατά την άποψή μου, θα ήταν τα ονόματά τους να ήταν περιγραφικά.
Επίσης, ανασκαφές που έχουν γίνει στο Αζερμπαϊτζάν, τη Ρωσία και κοντά στα σύνορα του Καζακστάν τα προηγούμενα χρόνια έχουν φέρει στο φως τάφους με οστά θαμμένων γυναικών μαζί με τόξα και βέλη, γεγονός που δείχνει ότι ήταν πολεμίστριες. Στο σημείο αυτό θα σας παραπέμψω, όμως, για περισσότερες λεπτομέρειες αυτών των ανασκαφών, στην ιστορικό κα Bettany Hughes, την οποία μπορείτε να αναζητήσετε και να διαβάσετε σε συνεντεύξεις της και σχετικές έρευνες στο διαδίκτυο. Γενικά, με μια προσεκτική αναζήτηση και μελέτη σχετικών βιβλίων, αν ενδιαφέρεστε, θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες και σχετικές πηγές. Χρειάζεται, ωστόσο, μια στοιχειώδης προσοχή, ώστε οι πηγές και η βιβλιογραφία να είναι όσο το δυνατόν ακριβείς, αντικειμενικές και αξιόπιστες.
Προσωπικά, θεωρώ ότι μέσα σε κάθε μύθο υπάρχουν κρυμμένες αλήθειες, τις οποίες ίσως μπορέσουμε να ανακαλύψουμε, διακρίνοντάς τες μέσα από προπαγάνδες και ανακρίβειες. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά χρησιμοποιώντας σε ό,τι ακούμε ή διαβάζουμε την κριτική μας σκέψη και ικανότητα, νομίζω ότι μπορούμε να το κάνουμε, να φτάσουμε σε εκείνες τις κρυμμένες αλήθειες. Αν με ρωτούσατε αν πιστεύω ότι οι γυναίκες αυτές ήταν μόνο μύθος ή αν υπήρξαν όντως κάποτε, θα σας απαντούσα ξεκάθαρα, πάντα οδηγούμενη από την καρδιά και την ψυχή μου, ότι ναι, προσωπικά νιώθω, αισθάνομαι και πιστεύω ότι οι γυναίκες αυτές όντως υπήρξαν. Μάλιστα, πίστεψα στην ύπαρξή τους από την πρώτη κιόλας στιγμή που διάβασα για εκείνες, στα παιδικά μου χρόνια.
Όμως μύθος ή «μύθος», όπως και να έχει, αυτές οι αγαπημένες, μακρινές προγόνισσες της καρδιάς μας, αυτές οι άγνωστες αλλά τόσο γνώριμες στις ψυχές μας και τόσο δικές μας γυναίκες, είναι σίγουρα ζωντανές μέσα μας, σε ολόκληρο το είναι μας και παντοτινό μας κομμάτι. Το πανάρχαιο κάλεσμα της μητέρας προς κάθε θηλυκότητα, αλλά και προς όλη την ανθρωπότητα στην ουσία, είναι αιώνιο και διαχρονικό. Μένει μονάχα εμείς να το νιώσουμε, να το αφουγκραστούμε, κλείνοντας απλώς τα μάτια και μένοντας σε απόλυτη ησυχία, ψάχνοντας πρώτα μέσα μας και έπειτα έξω από εμάς, συμβολικά και κυριολεκτικά. Σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι ψυχής, λοιπόν, μέσα από το βιβλίο μου. Ένα ταξίδι μαζί μου, πέρα από τόπους και χρόνο, πέρα από σύνορα, διαστάσεις και κόσμους. Πάμε πίσω στις μνήμες… Στον δικό μας παράδεισο. Στη γη της μητέρας. Ακούγοντας το ιερό, το παντοτινό της κάλεσμα, στο διάβα τόσων αιώνων:
«Αίμα απ’ το αίμα μου και σάρκα απ’ τη σάρκα μου, πάρε τις μνήμες μου και ψάξε…!
Αίμα απ’ το αίμα μου και σάρκα απ’ τη σάρκα μου, έλα στο χώμα μου, έλα στο χώμα μου και σκάψε…!»