0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Είναι γεγονός πως κάποιες εταιρείες είναι τόσο ασυνεπείς εσκεμμένα προς το προσωπικό τους που θυμίζουν νοοτροπίες και πρακτικές του Μεσαίωνα. Εργασιακό Μεσαίωνα, για την ακρίβεια. Έχει τύχει να κουβεντιάσω με γνωστές μου και να ακούσω διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσαν ή βιώνουν στους χώρους εργασίας. Αυτό που θα ήταν καλό να κατανοήσουμε είναι ότι η σιωπή και η ανοχή σε καταστάσεις εργοδοτικής ασυδοσίας δεν μας βοηθούν στην πραγματικότητα, αλλά αντίθετα ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές διαιωνίζοντας το πρόβλημα.
Φυσικά δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις εκείνες όπου μία φορά στα πέντε χρόνια, για παράδειγμα υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση σε κάποια υποχρέωση των εταιρειών προς το προσωπικό λόγω γραφειοκρατίας ή διαδικαστικών θεμάτων. Ούτε σε μια παράλειψη που έγινε από λάθος, αλλά ενδιαφέρθηκαν και φρόντισαν άμεσα για τη διόρθωσή της.
Αναφέρομαι στη συστηματική και με πρόθεση ασυνέπεια μερικών εργοδοτριών και εργοδοτών που έχει ως αποτέλεσμα τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων και την κατάφωρη παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων. Παραβιάσεις όπως για παράδειγμα η μη καταβολή δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων, η καθυστέρηση στις καταβολές της μισθοδοσίας, η δήλωση λιγότερων ωρών εργασίας στον «Εργάνη» που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, ή μισθοί κάτω από τα νόμιμα όρια, η μη εφαρμογή των τριετιών, η “μαύρη” εργασία χωρίς ένσημα ή αδικαιολόγητα λιγότερα ένσημα, δεν πρέπει να γίνεται ανεκτές από καμία εργαζόμενη και κανένα εργαζόμενο.
Πώς διαχειριζόμαστε μια τέτοια κατάσταση; Σίγουρα το κάθε άτομο έχει το δικό του τρόπο. Προσωπικά θεωρώ ότι σημαντικό είναι να προσπαθήσεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Ξέρω ότι θέλεις να τους φέρεις το μεγάλο ντοσιέ του γραφείου στο κεφάλι, ή τις γόβες από τη βιτρίνα κατακούτελα, να τους τρίψεις στη μάπα τις ντομάτες απ’ το καφάσι στο μαγαζί ή τον δίσκο που σερβίρεις τα πελατάκια, εκτοξεύοντας τα «γαλλικά» σου αλλά σκέψου: δεν θέλεις απλά να εκτονωθείς. Θέλεις να διεκδικήσεις αποτελεσματικά τα δικαιώματά σου. Αυτός είναι ο στόχος. Οπότε κατά την άποψή μου, καλό είναι να συγκρατηθείς και να μην κόψεις αμέσως τη γέφυρα συνεννόησης και επικοινωνίας με τις υπεύθυνες και τους υπεύθυνους. Λογικά κανείς επικεφαλής δεν επιθυμεί φασαρίες και περιπέτειες νομίζω, ούτε φυσικά να φτάσει η κατάσταση στα άκρα και σε καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας ή στα δικαστήρια.
Ήρεμα αλλά αποφασιστικά, ανοιχτά και ξεκάθαρα, εξέφρασε το θέμα που σε απασχολεί στην εργοδότρια ή στον εργοδότη. Απαίτησε, με ήρεμο τρόπο (είπαμε, ήρεμη δύναμη), όλα όσα δικαιούσαι. Όμως μην αρκεστείς μόνο σε υποσχέσεις και στα λόγια, περίμενε να δεις τις πράξεις. Δώσε ένα εύλογο χρονικό διάστημα και αν τα θέματα λυθούν ομαλά, έχει καλώς. Αν όμως εξακολουθούν τα ίδια, τότε έχεις τη δυνατότητα να απευθυνθείς σε εργατολόγο, δικηγόρο ή σε κάποιο εργατικό / υπαλληλικό σωματείο, κάποια από τα οποία αν χρειαστεί παρέχουν δωρεάν δικηγόρο. Μπορείς φυσικά να το ψάξεις περισσότερο και ανάλογα τι χρειάζεται στη δική σου περίπτωση. Διάβασε και ενημερώσου. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις όλα τα δικαιώματά σου! Και μην ξεχνάς πάντα να ελέγχεις σε τακτικά χρονικά διαστήματα τα ένσημα σου.
Μην παραλείπουμε όμως το γεγονός ότι και οι εταιρείες γενικά έχουν να αντιμετωπίσουν τις υπερβολικές έως και παράλογες, κάποιες φορές, φορολογικές πολιτικές της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα. Την υψηλή φορολογία, την υπερφορολόγηση και άλλες παθογένειες. Αυτό όμως σίγουρα δεν δικαιολογεί την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Τέλος, να σημειώσω ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις κάποιες φορές θεσπίζουν και έναν θετικό νόμο αλλά αυτό δεν αρκεί. Είτε γιατί τα όποια μέτρα είναι ελλιπή, είτε κυρίως επειδή δεν υποστηρίζονται πρακτικά στον βαθμό που θα έπρεπε. Για παράδειγμα, έπρεπε να γίνονται περισσότεροι, τακτικοί έλεγχοι ώστε να διαπιστώνεται αν οι όποιοι κανονισμοί, νόμοι και διατάξεις τηρούνται και εφαρμόζονται στην πράξη.