0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Μερικές φορές το μυαλό μας, είτε δικαιολογημένα είτε αδικαιολόγητα, πηγαίνει σε όλα τα αρνητικά «αν», εμποδίζοντάς μας να προχωρήσουμε μπροστά, γεμίζοντάς μας με ανασφάλειες και φοβίες – πολλές φορές παράλογες – παγιδεύοντάς μας σε νοητά κλουβιά που το ίδιο δημιουργεί, με αποτέλεσμα το αυτοσαμποτάρισμα και την απραξία. Ίσως, λόγω παρελθοντικών αρνητικών εμπειριών, να φοβόμαστε να ξαναεμπιστευτούμε με αποτέλεσμα να μη δίνουμε ευκαιρία ούτε καν να γνωρίσουμε νέα άτομα.
Αλλά γιατί δεν σκεφτόμαστε όλα εκείνα τα θετικά «αν»; Κι αν αξίζει; Κι αν δεν έχει σκοπό να παίξει με την ψυχή σου; Και αν δεν έχει σκοπό να σε πληγώσει; Κι αν είναι από εκείνα τα σπάνια άτομα που αν αξίζεις, μένουν στο πλάι σου; Κι αν δεν λέει ψέματα, ούτε παίζει παιχνίδια; και αν εννοεί αυτά που λέει και τα κάνει πράξεις; Κι αν η απάντηση είναι θετική; Κι αν έχει τα ίδια αισθήματα για σένα, απλώς ντρέπεται στο πρώτο βήμα; Κι αν σε αγαπά; Κι αν σε αγαπά έτσι όπως είσαι, ακριβώς γι’ αυτό που είσαι;
Αν δεν ρισκάρεις, πώς μπορείς ποτέ να μάθεις; Αν δεν κάνεις εκείνο το βήμα, πώς θα μπορέσεις ποτέ να ξέρεις…; Αν δεν ρισκάρεις λίγο, πώς μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρη; Το να κρύβεσαι πάντως στις «ντουλάπες» σίγουρα δεν θα σε βοηθήσει. Ούτε και το «τι θα πει ο κόσμος»…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΟΤΑΝ ΈΡΘΕΙ;
Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΣΕ ΒΡΕΙ