0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Πριν από λίγο είχα τηλεφωνική επικοινωνία με μια συγγενή μου και, επειδή χρησιμοποιούσε διαρκώς πατριαρχικές εκφράσεις στον λόγο της, αναγκαζόμουν να την διορθώνω συνεχώς.
Μέχρι που αγανάκτησε και μου είπε: «Αμάν, βρε Χριστίνα, αυτό είναι το λιγότερο· τόσες γυναικοκτονίες, βία, χαμός κ.λπ. και εσύ εμμένεις στις εκφράσεις;». Της απαντώ λοιπόν με το ρητό: «Εν αρχή ην ο λόγος».
Αν ο λόγος, η γλώσσα και οι εκφράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά —ο τρόπος που εκφραζόμαστε— έχουν τόση τεράστια δύναμη, ενεργειακά, ώστε να δημιουργούν τις πραγματικότητές μας, να δημιουργούν το παρόν και το μέλλον μας, τότε η λανθασμένη χρήση της γλώσσας είναι αυτή που δημιουργεί ή συντηρεί καταστάσεις που δεν επιθυμούμε, σύμφωνα με τη δική μου οπτική και άποψη.
Όσο στον λόγο και στη γραφή το θηλυκό παραγκωνίζεται και είναι ανύπαρκτο, τόσο στην καθημερινότητα οι θηλυκότητες βιώνουν στην πραγματικότητα την υποβίβαση, τον παραγκωνισμό, τη μη ορατότητα και —ακόμα χειρότερα— τη βία.
Η γυναίκα λοιπόν «παίρνει πίσω τη θέση που της αξίζει και που θα έπρεπε να έχει εδώ και αιώνες», όπως είχε πει μία από τις αγαπημένες μου αστρολόγους, η κα Λίτσα Πατέρα, τον Δεκέμβριο του 2020, ΠΡΩΤΑ μέσω του λόγου και της γραφής κατά τη γνώμη μου.
Ας μην υποτιμούμε καθόλου λοιπόν τη δύναμη του λόγου και των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε καθημερινά…