0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
«Δαιμονοποίηση» των γυναικών, ύπουλα στις συνειδήσεις μέσω των μύθων, από το φαλλοκρατικό – πατριαρχικό σύστημα. Μερικά παραδείγματα:
Η Λίλιθ ήταν «δαίμονας» (επειδή δεν ήθελε την υποταγή).
Η Εύα «φταίει» (επειδή δάγκωσε ένα μήλο).
Ο Δίας μεταμορφωνόταν σε ζώα και απήγαγε/βίαζε γυναίκες, αλλά κατά τα άλλα η Ήρα ήταν η… «κακιά».
Ο Ηρακλής, ο οποίος είχε σκοτώσει ακόμα και τα ίδια του τα παιδιά, κατηγορώντας πάντα για τα εγκλήματά του την Ήρα, εισέβαλε σε ξένη γη, έκλεβε και σκότωνε αλλά οι Αμαζόνες ήταν οι «μέγαιρες» (επειδή ήθελαν να ζήσουν στη γη τους με αυτοδιάθεση και ανεξάρτητες…)
Η ωραία Ελένη φταίει (για τον πόλεμο που έκαναν αυτοί στην Τροία) και πόσα άλλα τέτοια «ωραία» ακόμα…
Ανεξάρτητα λοιπόν τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τις διαφορετικές εποχές προέλευσης αυτών των μύθων, ανεξάρτητα από τους όποιους ιδεολογικούς, θρησκευτικούς ή πνευματικούς μανδύες φέρουν οι φαλλοκράτες και ανεξαρτήτως των προσωπείων που φορούν, όλους αυτούς τους ενώνει ένα κοινό: το κόμπλεξ και το μίσος τους για τη γυναίκα.
Όταν οι φαλλοκράτες έγραψαν μύθους και ιστορίες, και όταν σύγχρονοι όμοιοί τους τα αναπαράγουν, το παράλογο παρουσιάζεται ως λογικό, το μαύρο ως άσπρο και το σκοτάδι ως φως. Επειδή η πατριαρχία πάντα μισούσε την ατομική ελευθερία, τη βούληση, τη δύναμη, την αξιοσύνη και την αυτοδιάθεση των θηλυκοτήτων αλλά και όλων των υπολοίπων υπάρξεων.
Υστερόγραφο: Προσέχετε τι ιστορίες και παραμύθια λέτε ή διδάσκετε στα παιδιά και τι ύπουλα μηνύματα περνάτε στο υποσυνείδητό τους…