0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
«Δαιμονοποίηση» των γυναικών στις συνειδήσεις μέσω των μύθων, από το φαλλοκρατικό-πατριαρχικό σύστημα. Μερικά παραδείγματα:
Η Λίλιθ έγινε «δαίμονας» (επειδή απλά δεν ήθελε την υποταγή).
Η Εύα «φταίει» .
Ο Δίας μεταμορφωνόταν σε ζώα και απήγαγε, βίαζε γυναίκες, αλλά κατά τα άλλα η Ήρα ήταν η… «κακιά».
Ο Ηρακλής, ο οποίος είχε σκοτώσει μέχρι και τα παιδιά του, κατηγορώντας βεβαίως πάντα την Ήρα, εισέβαλε σε ξένη γη, έκλεβε, αλλά οι Αμαζόνες ήταν οι «μέγαιρες» (επειδή ήθελαν να ζήσουν στη γη τους με αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία).
Η ωραία Ελένη φταίει (για τον πόλεμο που έκαναν αυτοί) και πόσα άλλα τέτοια «ωραία» ακόμα…
Ανεξάρτητα λοιπόν από τις διαφορετικές εποχές και τις διαφορετικές πολιτιστικές προελεύσεις αυτών των μύθων, ανεξάρτητα από τους όποιους ιδεολογικούς, θρησκευτικούς ή πνευματικούς μανδύες φέρουν οι φαλλοκράτες και ανεξαρτήτως των προσωπείων που φορούν, όλους αυτούς τους ενώνει ένα κοινό: το κόμπλεξ και το μίσος τους για τη γυναίκα. Όταν οι φαλλοκράτες έγραψαν μύθους και ιστορίες, και όταν σύγχρονοι όμοιοί τους τα αναπαράγουν, το παράλογο παρουσιάζεται ως λογικό, το μαύρο ως άσπρο και το σκοτάδι ως φως.
Υστερόγραφο: Προσέχετε τι ιστορίες και παραμύθια λέτε ή διδάσκετε στα παιδιά και τι ύπουλα μηνύματα περνάτε στα υποσυνείδητα τους…