You are currently viewing ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ

0:00

 

Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.

 

Θυμάμαι τι αντίδραση είχε προκαλέσει παλιότερα σε κάποιες και κάποιους ο όρος γυναικοκτονία. Όρος που ακόμα και σήμερα προκαλεί την αντίδραση μερικών. Ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται κάτι αυτονόητο και προφανές:  ότι ήμαστε όλες και όλοι άνθρωποι. Αρνούνται όμως να φτάσουν στην ουσία: την έμφυλη βία που δηλώνει τόσο σωστά ο όρος και αποτελεί την πιστή αποτύπωση της ζοφερής πραγματικότητας και δυστυχώς στις μέρες μας σχεδόν καθημερινότητας.

Ο όρος δεν διαχωρίζει. Οι πράξεις διαχωρίζουν. Οι γυναικοκτονίες διαχωρίζουν. Ο όρος απλά περιγράφει στυγνά το φαινόμενο, το πρόβλημα. Δεν το κουκουλωνει,  δεν το καλύπτει πίσω από γενικόλογες και ακίνδυνες για την πατριαρχία λέξεις.

Πέρα από αυτό όμως, όσες και όσοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει γιατί επιμένουμε στη λέξη: η νομική αναγνώριση του όρου θα βοηθήσει στο να λαμβάνονται περισσότερα μέτρα πρόληψης, να υπάρξει περισσότερη ευαισθητοποίηση ως προς την έμφυλη βία και κυρίως πάνω από όλα – αυτό που μας καίει – είναι να αλλάξει επίσης και το νομικό πλαίσιο όσο αφορά τις ποινές για τους δράστες, να γίνουν αυστηρότερες απ’ ότι είναι σήμερα.

Πρόσφατα με λύπη άκουσα μια γυναίκα πρόεδρο κόμματος που διεκδικεί τις ψήφους μας (…) να ισχυρίζεται (συν τοις άλλοις) ότι “ο όρος γυναικοκτονία τοποθετεί τις γυναίκες στις ευάλωτες ομάδες. υπό το χαρακτηρισμό του αδύναμου φύλου”. Διαφεύγει το γεγονός στην εν λόγω κυρία ότι η έμφυλη βία είναι αυτή που θυματοποιεί τις γυναίκες, ότι η πατριαρχική αντίληψη είναι αυτή που θεωρεί τις γυναίκες ως το  “αδύναμο φύλο” και όχι ο όρος, ο όρος απλώς περιγράφει την πραγματικότητα και το βιώμα.

Γυναίκες άγνωστες μας ή ίσως και γνωστές μας, κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης, κάθε εθνικότητας, κάθε θρησκευτικής ή μη θρησκευτικής πεποίθησης πέφτουν θύματα φαλλοκρατών εγκληματιών, θύματα στα χέρια δίποδων μεγαλωμένων με την πατριαρχική  νοοτροπία ότι δήθεν όλος ο κόσμος τους ανήκει, ότι είναι το κέντρο του κόσμου, ότι μία γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να τους απορρίπτει, να λέει όχι, να μην ενδιαφέρεται ή να τους χωρίζει, ανάλογα με την κάθε περίσταση που βίωσε ή βιώνει το κάθε θύμα. Και κατά τα άλλα, ενοχλούνται κάποιοι και κάποιες από την λέξη.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να συγκρίνουν τις δολοφονίες και τις γυναικοκτονίες , πράξεις βίας εναντίον γεννημένων και ζωντανών ανθρώπων με τις αμβλώσεις. Μια τέτοια σύγκριση φυσικά είναι επιεικώς απαράδεκτη, άκυρη και άτοπη. Τα δύο θέματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Άλλοι πάλι στην προσπάθειά τους  να βρουν κάτι για να κάνουν συμψηφισμό προκειμένου να “εξιλέωσουν” προφανώς την τοξική ματσίλα μέσα τους, αποδίδουν αυθαίρετα τις αυτοκτονίες ανδρών στις γυναίκες. Η αυτοκτονία όμως είναι καθαρά προσωπική απόφαση και επιλογή κάποιου, που μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Δεν σε υποχρεώνει κανείς να αυτοκτονήσεις. Έχεις την επιλογή να μην το κάνεις και εξαρτάται  αποκλειστικά από σένα και μόνο. Οι γυναίκες όμως που δολοφονήθηκαν δεν είχαν καμία επιλογή. Δεν θέλησαν το θάνατο, δεν επέλεξαν οι ίδιες να πεθάνουν. Τις δολοφόνησαν. Καλό είναι να συνέλθουν μερικοί…

Άλλοι ισχυρίζονται ότι οι κακοποιήσεις ανδρών και η ψυχολογική βία που υφίστανται από τις γυναίκες, είναι συχνό φαινόμενο και σε υψηλά ποσοστά μάλιστα, απλώς νιώθουν ντροπή και δεν προβαίνουν σε καταγγελίες. Αν συμβαίνει αυτό στο βαθμό που ισχυρίζονται θα πρέπει να προβαίνουν σε επίσημες καταγγελίες και να αφήσουν στην άκρη τις ντροπές. Μέχρι τότε δεν μπορούμε να δεχτούμε απλά ισχυρισμούς και εικασίες χωρίς επίσημες καταγγελίες και αναφορές, χωρίς πραγματικά στοιχεία.  Αλλά ακόμα και ο  ισχυρισμός από μόνος του ότι  άνδρες κακοποιούνται από γυναίκες αλλά ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ να το καταγγείλουν, δείχνει περίτρανα τα στερεότυπα και την πατριαρχική πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί οι άνδρες τόσες δεκαετίες, αυτή που τους έχει μάθει ότι ένας άνδρας είναι ντροπή να ζητά βοήθεια, να μιλά για το πρόβλημα, να δείχνει αισθήματα και ευαλωτότητα.

Είναι επιτακτική ανάγκη λοιπόν να καταπολεμήσουμε αυτή τη φαλλοκρατική νοοτροπία, επειδή κυριολεκτικά και μεταφορικά σκοτώνει. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα βλέπουμε και την ολιγωρία της αστυνομίας, ίσως και την απροθυμία μερικών αστυνομικών να πράξουν τα αυτονόητα, σε σχέση βέβαια και με μία παράλληλη νομική πραγματικότητα,  η οποία απαιτεί πρώτα να πάθεις το κακό και μετά να επέμβει…

Επίσης έχουμε δει και κάποιες περιπτώσεις ουκ ολίγες φορές, δραστών που συλλαμβάνονται και μετά από λίγες ώρες ή μέρες κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά έχουμε δει επίσης και κάποιους γυναικοκτόνους “καταδικασμένους” για στυγερές δολοφονίες και γυναικοκτονίες να “πέφτουν στα μαλακά” και μετά από κάποια έτη φυλάκισης να είναι ελεύθεροι σχετικά σύντομα, όσο τα θύματά τους βέβαια βρίσκονται στο χώμα… Σαφώς υπάρχουν και άνδρες που είναι θύματα βίας και κακοποίησης από άλλους άνδρες ή και από γυναίκες κανείς δεν το αρνείται αυτό, περιπτώσεις εξίσου  καταδικαστέες. Με βάση όμως τα επίσημα παγκόσμια και τοπικά στατιστικά στοιχεία τα περισσότερα εγκλήματα, οι περισσότερες δολοφονίες με θύματα άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά και λοατκι+ άτομα διαπράττονται από άνδρες στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

Η βία όπως και να έχει όταν δεν αποτελεί πράξη αυτοάμυνας είναι πάντα ένα έγκλημα που θα πρέπει να αποδίδεται δικαιοσύνη,  ανεξαρτήτως φύλου.

Οφείλουμε να αντιδράμε δυναμικά απέναντι σε όλο αυτό το έγκλημα,  σε όλη αυτή την βία. Σε όλη αυτή την έμφυλη βία για την ακρίβεια. Ας μην επιτρέπουμε άλλο την θυματοποίηση των θηλυκοτήτων. Ας αναγνωρίσουμε τις ικανότητες, την αξία και την δύναμη μας εμείς οι γυναίκες, όλες οι θηλυκότητες,  διεκδικώντας τα αυτονόητα, τα οποία θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας απ’ότι φαίνεται δεν είναι.

 

 

 

 

Copyright © Νέα Θεμίσκυρα – Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται