0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Θυμάμαι τι αντίδραση είχε προκαλέσει παλιότερα σε κάποιες και κάποιους ο όρος γυναικοκτονία. Ισχυρίζονταν το αυτονόητο και το προφανές ότι ήμαστε όλες και όλοι άνθρωποι, αρνούμενες/ αρνούμενοι όμως να φτάσουν στην ουσία : την έμφυλη βία που δηλώνει τόσο σωστά ο όρος και αποτελεί την πιστή αποτύπωση της ζοφερής πραγματικότητας και δυστυχώς στις μέρες μας, σχεδόν καθημερινότητας.
Γυναίκες άγνωστες μας ή και γνωστές μας ίσως, κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης, κάθε εθνικότητας, κάθε θρησκευτικής ή μη θρησκευτικής πεποίθησης πέφτουν θύματα φαλλοκρατών εγκληματιών, θύματα στα χέρια δίποδων κτήνων μεγαλωμένων με την πατριαρχική προπαγάνδα και νοοτροπία ότι δήθεν όλος ο κόσμος τους ανήκει, ότι είναι το κέντρο του κόσμου ένα πράγμα, ότι μία γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να τους απορρίπτει, να λέει όχι, να μην ενδιαφέρεται ή να τους χωρίζει, ανάλογα με την κάθε περίσταση που βίωσε ή βιώνει το κάθε θύμα.
Θέλω επίσης να τονίσω ότι υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να συγκρίνουν τις δολοφονίες και τις γυναικοκτονίες —πράξεις βίας εναντίον ήδη ζωντανών και γεννημένων ανθρώπων— με τις εκτρώσεις! Μια τέτοια σύγκριση είναι επιεικώς απαράδεκτη, άκυρη και άτοπη· τα δύο θέματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους!
Να λοιπόν γιατί είναι επιτακτική ανάγκη να καταπολεμήσουμε αυτό το σύστημα, αυτή την νοοτροπία, επειδή κυριολεκτικά και μεταφορικά η πατριαρχία σκοτώνει. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα βλέπουμε και την ολιγωρία της αστυνομίας, ίσως και την απροθυμία μερικών αστυνομικών να πράξουν τα αυτονόητα, σε σχέση βέβαια και με μία παράλληλη νομική πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, η οποία απαιτούσε πρώτα να πάθεις το κακό και μετά να επέμβει…
Επίσης έχουμε δει και κάποιες περιπτώσεις ουκ ολίγες φορές, δραστών που συλλαμβάνονται και μετά από λίγες ώρες/μέρες κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά έχουμε δει επίσης και γυναικοκτόνους “καταδικασμένους” για στυγερές δολοφονίες/γυναικοκτονίες να “πέφτουν στα μαλακά” και μετά από κάποια έτη φυλάκισης να είναι ελεύθεροι σχετικά σύντομα, όσο τα θύματά τους είναι στο χώμα..
Σαφώς και υπάρχουν και άνδρες που είναι θύματα βίας και κακοποιήσεων από άλλους άνδρες ή και από γυναίκες κανείς δεν το αρνείται αυτό νομίζω, περιπτώσεις εξίσου βεβαίως καταδικαστέες. Αλλά με βάση τα επίσημα παγκόσμια στατιστικά στοιχεία τα περισσότερα εγκλήματα προς άλλους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, διαπράττονται από άνδρες. Και φυσικά η απρόκλητη βία όταν δεν αποτελεί πράξη φυσικής αυτοάμυνας είναι πάντα ένα έγκλημα που θα πρέπει να αποδίδεται δικαιοσύνη, ανεξαρτήτως φύλου. Πραγματική δικαιοσύνη όμως, για όλα τα θύματα όχι ψευδεπίγραφη…
Οφείλουμε να αντιδράμε δυναμικά απέναντι σε όλο αυτό το έγκλημα, σε όλη αυτή την βία. Ας μην επιτρέπουμε άλλο την θυματοποίηση. Ας γνωρίσουμε και ας αναγνωρίσουμε τις ικανότητες, την αξία και την δύναμη μας οι γυναίκες, αγωνιζόμενες για όλα τα αυτονόητα, τα οποία θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά απ’ότι φαίνεται δυστυχώς δεν είναι. Πάντα αλληλέγγυες η μία στην άλλη, πάντα ενωτικά χωρίς διακρίσεις.