Περιγραφή

Τι έγραψε ο τύπος για το βιβλίο “Δεν ντρέπομαι” του Ταχτσή :

Το “χρονικό” διασώζει αθυρόστομες ατάκες κατ εύστοχες παρατηρήσεις του Ταχτσή μαζί με ανέκδοτα που άλλοι διηγούνται γι’ αυτόν. Ενώ, στο εισαγωγικό και το καταληκτικό κεφάλαιο, ο συγγραφέας αναφέρεται στο “θρύλο” του Ταχτσή και την “κληρονομιά” που άφησε, με καίριες παρατηρήσεις για τα βιβλία του, τον ίδιο και την εποχή του. Παρόλο που ο Σπετσιώτης είχε στα χέρια του το υλικό για μια μυθιστορηματική βιογραφία, τελικά, σεβόμενος το ίνδαλμα της νεότήτας του, αρκέστηκε σε ένα ενδιαφέρον “χρονικό”. – (Μάρη Θεοδωσοπούλου, Εφημερίδα Εποχή, 4/6/2006)

Σκηνοθέτης πληθώρας ταινιών και παραστάσεων και μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ο συγγραφέας επανεκδίδει (σε νέα, αναθεωρημένη μορφή) το βιβλίο που έγραψε πριν από δέκα χρόνια, επικεντρωμένο στον θυελλώδη Κώστα Ταχτσή . Σκιαγραφεί το πορτρέτο του ιδιαίτερου ανθρώπου και ξεχωριστού συγγραφέα, τον οποίο πρωτογνώρισε το καλοκαίρι του ’74. Παραθέτει αποσπάσματα ποιημάτων του, εξιστορεί την εκδοτική περιπέτεια του αριστουργηματικού μυθιστορήματός του «Το τρίτο στεφάνι» και διηγείται περιστατικά από τη ζωή του, φωτίζοντας παράλληλα καλλιτεχνικά ή κοινωνικά θέματα της αθηναϊκής ζωής των τελευταίων τριάντα χρόνων. Το βιβλίο αποπνέει ειλικρίνεια και θαυμασμό για τον Ταχτσή. – (Β. Καλαμάρας, “Ελευθεροτυπία”, 2-6-2006)

Εδώ δεν πρόκειται να διαβάσετε ταρτούφικους επαίνους από κάποιον – και υπήρχαν, σας διαβεβαιώ, πάμπολλοι – που μισούσε τον Ταχτσή εν ζωή για να τον αποθεώσει μετά θάνατον. Εδώ θα συναντήσετε τις σκληρές αλήθειες που δικαιούνται να εκφέρουν μόνον όσοι δεν ταλανίζονται από φθόνο. – (Πέτρος Τατσόπουλος, “Τα Νέα”, 24-6-2006)

Η γλαφυρή αφήγηση του Σπετσιώτη, άκρως προσωπική και γνήσια, μελαγχολικά οξυδερκής (ας σταθούμε στις παρατηρήσεις του για τη σχέση του «Τρίτου Στεφανιού» με το ρεμπέτικο ή για την πνευματική συγγένεια του Ταχτσή με τον Ροΐδη), παρουσιάζοντας με θέρμη έναν δημιουργό που αντιλαμβανόταν την ίδια του την ύπαρξη σαν καλλιτεχνική περιπέτεια και την τέχνη ως απόσταγμα ζωής, μας βοηθά να τον κατανοήσουμε στην ολότητά του και να τον εκτιμήσουμε βαθιά για την, ακριβά πληρωμένη, προσωπική και καλλιτεχνική γενναιότητά του. – (Κατερίνα Σχινά-Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία 15/9/2006)