0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Δεν υπήρχε πιο επικίνδυνος «μύθος» ή μύθος για την πατριαρχία διαχρονικά από τη γυναίκα της Θεμίσκυρας. Την Αμαζόνα, όπως την αποκάλεσαν. Το να χαρακτηριστεί ως μύθος όμως δεν ήταν αρκετό, γιατί ακόμα και ως μύθος ήταν πολύ επικίνδυνος στο να αφυπνίσει τις γυναίκες ανά τους αιώνες, αφού μέσα από αυτή την οπτική οι γυναίκες θα καταλάβαιναν ότι η γυναίκα δεν είναι το υποδεέστερο, το κατώτερο, το αδύναμο πλάσμα και το μόνιμα συναισθηματικό, παθητικό ον που τόσο θα ήθελαν κάποιοι φαλοκράτες επειδή θα τους βόλευε. Αλλά ότι η γυναίκα, εκτός από συναίσθημα, ομορφιά, σοφία και αγάπη, είναι επίσης και δύναμη, δημιουργός και κτίστρια, κυρίαρχη της μοίρας της, άξια και ικανή για τα πάντα, μέχρι και να δημιουργεί τις πολιτείες της. Μέχρι και κοινωνίες ολότελα δικές της.
Έτσι λοιπόν φρόντισαν να τις κατασυκοφαντήσουν μέσα σε αυτόν τον μύθο ή «μύθο», όπως θέλετε πείτε το. Αυτή τη μέθοδο είχαν πάντα, εξάλλου: τη συκοφαντία, τη διαστρέβλωση, τη χειραγώγηση. Τις παρουσίασαν ως πολεμοχαρείς λοιπόν, μόνο που δεν σας είπαν ποτέ το προφανές και το λογικό (αρκεί μόνο να αναλογιστούμε το πώς συμπεριφέρονται οι φαλοκράτες σήμερα και διαχρονικά στις θηλυκότητες), ότι το πιθανότερο είναι οι γυναίκες αυτές να αναγκάστηκαν να γίνουν πολεμίστριες για να υπερασπιστούν τις ζωές τους, τα σώματά τους, την ελευθερία τους, αφού κάθε τόσο όπως περιγράφουν οι ίδιοι τους οι μύθοι, οι φαλοκράτες εισβολείς και ληστές, έκαναν συχνά επιδρομές στη γη τους, αρπάζοντας με τη βία θηλυκότητες.
Μόνο που δεν σας είπαν ποτέ ότι οι γυναίκες της Θεμίσκυρας, σε περίπτωση που όντως ήταν υπαρκτές και όχι απλώς μυθικές, θα είχαν σίγουρα την ίδια μοίρα με αυτή των ιθαγενών φυλών της Αμερικής, όταν έπεσαν στα χέρια των λευκών. Τις παρουσίασαν ως μέγαιρες, ως βάρβαρες, τάχα μου ότι σκότωναν μικρά αγόρια και ως απάνθρωπες, για να τις κάνουν να φαίνονται έτσι ακριβώς στα δικά μας μάτια. Μόνο που, όσο ψέμα και σκότος ψυχής κι αν επέβαλαν στην ιστορία, η αλήθεια δεν μπορεί παρά να κυριαρχήσει. Και κυριαρχεί ήδη στις καρδιές πολλών γυναικών απανταχού του πλανήτη διαχρονικά, γιατί όπως και να τις παρουσίασαν, χιλιάδες γυναίκες ανά τον κόσμο, σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, έχουν διαισθανθεί αυτή την αλήθεια. Χιλιάδες γυναίκες ανά τον κόσμο, σε κάθε εποχή, έχουν νιώσει θαυμασμό και αγάπη για αυτές τις μυθικές ή «μυθικές» γυναίκες.
Ίσως επειδή κάποιες από μας νιώσαμε στα έγκατα των ψυχών μας, σε κάθε μας κύτταρο, όχι μόνο την αλήθεια και το φως πίσω απ’ όλο αυτό το σκοτάδι, αλλά και το ότι κάτι μυστικό, κάτι απόλυτα ιερό, συνδέει εκείνες και εμάς. Τις προηγούμενες και τις επόμενες. Τώρα η γυναίκα διεκδικεί ισότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στη γη μας όμως, κυριολεκτικά και συμβολικά, στον δικό μας εσώτερο κόσμο, η γυναίκα ήταν πάντα και είναι βασίλισσα και θεά του εαυτού της, δημιουργός και κτίστρια της ζωής της, εμπνεύστρια και καθοδηγήτρια του παρόντος και του μέλλοντός της. Η κυρία της μοίρας της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΣΥΝΤΟΜΑ, ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ
Η ΤΕΛΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΘΕΜΙΣΚΥΡΑΣ ΚΑΙ Η ΘΗΛΥΚΗ ΑΡΧΗ.