0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Πρόσφατα στο λεωφορείο έγινα άθελά μου μάρτυρας ενός περιστατικού για το οποίο δεν ξέρω ακριβώς αν είναι μόνο για γέλια ή αν είναι και για κλάματα παράλληλα. Ίσως είναι και για τα δύο, τι να πω. Πίσω στη γαλαρία καθόταν ένας νεαρός πιτσιρικάς μαζί με μία κοπέλα και μιλούσαν. Ήθελα δεν ήθελα, άκουγα (μιας και το πιτσιρίκι μιλούσε δυνατά) ότι της πρότεινε να βγουν μαζί. Η κοπέλα έλεγε οτι δεν μπορούσε, ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο κλπ. Ο τόνος της φωνής της ήταν κοφτός και ψυχρός. Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πως προφανώς δεν ενδιαφερόταν και προσπαθούσε να τον αποφύγει.
Μετά από λίγα λεπτά, μπαίνει στο λεωφορείο ένας άλλος νεαρός που προφανώς ήταν γνωστός του πιτσιρικά, μιας και μόλις τον είδε τον χαιρέτησε και έκατσε μαζί τους. Σε κάποια φάση, η κοπέλα κατέβηκε σε μια στάση. Μόλις έφυγε η κοπέλα, ο φίλος του πιτσιρικά τον ρώτησε τι φάση παίζει με την τύπισσα, αν την γουστάρει. Και του απάντησε ο πιτσιρικάς ότι «σιγά μην γουστάρει, “το μπάζο” χάλια είναι». Ακούγοντας αυτό, κρατήθηκα να μην βάλω τα γέλια δυνατά. Μου φάνηκε πολύ γελοίο. Από την άλλη ένιωσα λύπηση για το πιτσιρίκι επειδή απ’ ό,τι φαίνεται, είχε σίγουρα υιοθετήσει τη νοοτροπία «όποια με απορρίπτει και με “χιώνει” την υποτιμώ και τη βρίζω». Θα μου πείτε, εντάξει, περίμενες κάποια ώριμη συμπεριφορά; Πιτσιρίκι είναι. Πάσο. Όμως δεν σας κρύβω ότι αυτό με έκανε να αναρωτηθώ πόσα ακόμα άραγε αγόρια, ακόμα και ενήλικες (αλλά ανώριμοι στον νου και στη συμπεριφορά) μπορεί να έχουν αυτή τη κομπλεξική συμπεριφορά και νοοτροπία. Και εδώ κολλάει απόλυτα, θεωρώ, η ρήση που μου ήρθε στο μυαλό: «ό,τι δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια».
Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που έγινα μάρτυρας σε κάτι τέτοιο. Έχει τύχει πάλι να δω κάτι χειρότερο: παρέες νεαρών που, μπροστά στις κοπέλες που είναι μαζί τους, όλα είναι καλά, και μόλις φεύγουν οι κοπέλες, οι «φίλοι» τους μιλούν τόσο χυδαία για αυτές, αισχρά και ελεεινά, βρίζοντάς τες. Λυπόμουν μόνο για τις κοπέλες που έχουν τέτοια φίδια για φίλους. Είμαι σίγουρη ότι, αν άκουγαν αυτά που έλεγαν οι «φίλοι» τους, δεν θα ήθελαν πλέον να τους βλέπουν μπροστά τους.
Κοπελιές, τι να πω… Προσέχετε με ποιους κάνετε παρέα. Γιατί ναι, υπάρχουν οι φίλοι/φίλες που είναι δώρο και καλή τύχη να έχουμε στις ζωές μας, αλλά υπάρχουν και οι «φίλοι» και «φίλες» που πισώπλατα σκάβουν λάκκους. Και αν έχετε πέσει σε τέτοια περίπτωση, τυχερές θα είστε αν μπορέσετε να δείτε τουλάχιστον πίσω από τις μάσκες και να πάρετε χαμπάρι το θεματάκι, ώστε να τους απομακρύνετε από τις ζωές σας προτού προλάβουν να σας βλάψουν με οποιονδήποτε τρόπο. Βασιστείτε πάντα στο ένστικτό σας, μην το αγνοείτε ποτέ. Σχεδόν πάντα το ένστικτο λέει την αλήθεια. Επίσης, δώστε πάντα μεγάλη προσοχή στις μικρολεπτομέρειες. Γιατί ίσως από αυτές τις μικρολεπτομέρειες βγάλετε «λαυράκι» και ολόκληρα συμπεράσματα. Ένα βλέμμα, μια ματιά, ένας περίεργος μορφασμός στο πρόσωπο, μια κίνηση, μια κουβέντα, ένα μισόλογο, κάτι που δεν θα σας αρέσει, ίσως είναι αρκετό για να σας αφυπνίσει, να σας χτυπήσει το «καμπανάκι». Όσο πιο νωρίς πάρετε χαμπάρι τέτοια άτομα, τόσο το καλύτερο για εσάς.
Βέβαια, έχω δει κακές συμπεριφορές και από κάποιες κοπέλες προς άλλες κοπέλες και προς τα αγόρια. Αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις στην πλειοψηφία τους, που έχει τύχει να δω εγώ τουλάχιστον προσωπικά, ήταν μέχρι τώρα άσχημες συμπεριφορές αγοριών προς τις κοπέλες, αλλά και προς άλλα αγόρια/υπάρξεις. Τώρα, ποιες και ποιοι να είναι αυτές και αυτοί που έχουν αναθρέψει τέτοια… «διαμάντια», είτε αγόρια είτε κοπέλες, με τέτοια συμπεριφορά, αυτό είναι ένα άλλο στόρι που, ειλικρινά το έχω απορία…