0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Στον κόσμο που μας περιβάλλει, υπάρχουν διάφορες θεωρίες που υποστηρίζουν ότι «όλοι είμαστε ένα», ότι η ατομική μας ύπαρξη πρέπει να εκμηδενίζεται μέσα σε μια συλλογική, υποτίθεται, ενότητα. Υπάρχει, βέβαια, μια αλήθεια σε αυτό: η ζωή συνδέει τα όντα, έστω και περιστασιακά, με δεσμούς αλληλεπίδρασης (ανάλογα με τις συνθήκες, τα άτομα και τις προσωπικές επιλογές) και κάποιες φορές αλληλεξάρτησης σε κάποιον βαθμό. Ωστόσο, η εστίαση αποκλειστικά στο «όλοι είμαστε ένα» τείνει να αγνοήσει το πιο βαθύ μυστήριο του φυσικού και πνευματικού κόσμου: το πρόσωπο, τη μοναδική και ανεπανάληπτη ατομικότητα.
Η ίδια η φύση μας διδάσκει την αξία της μοναδικότητας. Κάθε δέντρο, κάθε λουλούδι, κάθε ζώο φέρει το δικό του, μοναδικό και ξεχωριστό αποτύπωμα. Ο ήλιος και η βροχή, ναι μεν αγγίζουν όλα τα φυτά, αλλά το καθένα ανταποκρίνεται με τον δικό του τρόπο, με τη δική του ταυτότητα και τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης. Ομοίως, η καθεμία και το κάθε άτομο έχει τη δική του βούληση, το δικό του πεπρωμένο και τον δικό του δρόμο να βαδίσει, τον δικό του τρόπο ζωής και δημιουργίας.
Η ατομική ελευθερία και βούληση δεν είναι απλώς ένα θεμελιώδες, εκ γενετής, δικαίωμα· είναι η έκφραση της φυσικής και πνευματικής τάξης των πραγμάτων. Η καταπίεση της ατομικότητας, ακόμη και στο όνομα μιας συλλογικής ενότητας, παραβιάζει αυτή την αρμονία που διακρίνουμε σε όλη τη φύση και έχει δημιουργήσει κοινωνίες δυστυχισμένων και καταπιεσμένων πλασμάτων. Επιπλέον, όταν το «όλοι ένα» μετατρέπεται σε αυτοματισμό συλλογικών κανόνων, χάνεται η ατομική ευθύνη· το άτομο παύει να φέρει το βάρος των επιλογών του και η προσωπική ηθική υποκαθίσταται από την κοινωνική συμμόρφωση.
Στο πνευματικό πεδίο, η αξία του προσώπου γίνεται ακόμη πιο εμφανής. Κάθε ψυχή είναι μοναδική, με το δικό της φως και το δικό της σκοτάδι, με την ικανότητά της να δημιουργεί και να αγαπά ό,τι επιθυμεί και επιλέγει. Η συμπαντική πηγή δεν απαιτεί καθόλου την εξάλειψη της ατομικότητας, αλλά την κατανόηση, την εξέλιξη, την καλλιέργεια, τη βελτίωση και την ανέλιξή της.
Όταν ακολουθούμε τη δική μας εσωτερική φωνή, ανακαλύπτουμε την προσωπική μας αλήθεια και μπορούμε να συνεισφέρουμε στον κόσμο, όχι ως απρόσωπα μέλη ενός συνόλου και όχι ως μια άμορφη μάζα, αλλά ως μοναδικές, μοναδικά και μοναδικοί φορείς με προσωπικό στίγμα και ονομαστική υπόσταση. Η αξία του προσώπου, από την άλλη, δεν σημαίνει άκρατο εγωισμό ούτε έλλειψη ενσυναίσθησης. Αντιθέτως, επιτρέπει την απόλυτη και αυθεντική συνεργασία και σύνδεση με τα υπόλοιπα όντα, γιατί μόνο ό,τι γίνεται συνειδητά και ελεύθερα έχει πραγματικό νόημα, βάθος και αξία.
Η ιδιοπροσωπία δεν αντιτίθεται από μόνη της σε καμία συνεργασία ή σύνδεση· αντίθετα, την ενισχύει. Χωρίς δυνατότητα επιλογής, η ένωση γίνεται επιφανειακή, υποκριτική ή, ακόμη χειρότερα, καταναγκαστική απαίτηση και φασιστική επιβολή της εκάστοτε μάζας, είτε πολιτικής, είτε θρησκευτικής, εθνικής, κρατικής κ.λπ., έναντι του ατόμου, των επιλογών του, της βούλησής του και των προσωπικών ελευθεριών του. Η ελευθερία επίσης δεν σημαίνει και δεν πρέπει να μετατρέπεται ή να ταυτίζεται (εσκεμμένα ή μη) με την βλάβη άλλων πλασμάτων, την ασυδοσία και το χάος. Αντίθετα, είναι το οξυγόνο και ευλογία για όλα τα πλάσματα και την ανθρωπότητα.
Όποια ή όποιος αρνείται το πρόσωπο, το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης και της επιλογής, στο όνομα μιας αόριστης (ή μη αόριστης) και πολλές φορές επίπλαστης ενότητας, αρνείται το ίδιο το θαύμα της ζωής και την πραγματικότητα, η οποία μας διδάσκει ότι η ενότητα ανθίζει όχι μέσα από την εξίσωση, αλλά μέσα από τη μοναδικότητα και την ιδιαίτεροτητα, που επιτρέπουν σε κάθε πρόσωπο να λάμψει με το δικό του φως.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΠΩΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΤΟ ΞΕΠΛΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΜΕΣΩ “ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ”