0:00
Γράφει η Χριστίνα Μαργέτη.
Καλή Χρονιά με υγεία, αγάπη, χαρά και ό,τι μπορεί να χρειάζεται κάθε κάθε άτομο, στη ζωή του.
Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τη βαθιά μου θλίψη αλλά και την οργή μου για τη δολοφονία της ποιήτριας και ακτιβίστριας Renée Nicole Goude. Αιωνία της η μνήμη…
Το παρόν κείμενο γράφεται με αφορμή ορισμένες — κατά τη γνώμη μου — παραλογίες που κυκλοφορούν σε κάποιες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και τις οποίες έτυχε να συναντήσω. Είναι σαφές ότι ορισμένοι/ορισμένες — είτε άθελά τους είτε, σε ορισμένες περιπτώσεις, απολύτως συνειδητά — επιχειρούν να ωραιοποιήσουν ντροπιαστικές συμπεριφορές μυθικών (ή και μη) προσώπων, μετατοπίζοντας εσκεμμένα την προσοχή μακριά από την ουσία: τις πράξεις τους απέναντι σε άλλους ανθρώπους. Αντί να σταθούν σε αυτές τις πράξεις, καταφεύγουν σε αφηγήσεις περί «τεράτων», εξωκοσμικών όντων, «εμπλοκών» και υποτιθέμενων πνευματικών δοκιμασιών, με στόχο να καταστήσουν τους θύτες συμπαθείς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Οδυσσέας. Πολλοί επιλέγουν να μιλούν για τα «βάσανα του καημένου» στο ταξίδι της επιστροφής του στην Ιθάκη — για τις Σειρήνες, την Κίρκη, τους Κύκλωπες και όλα εκείνα τα υποτίθεται «γοητευτικά». Παραλείπουν όμως επιμελώς τη δόλια φύση του, την ιμπεριαλιστική του συμπεριφορά, καθώς και το γεγονός ότι η τιμωρία του από τον Ποσειδώνα ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Το ίδιο μοτίβο συναντάται και στην περίπτωση του Ηρακλή. Αντί να εστιάζουν στον χαρακτήρα του — δηλαδή στο ότι πρόκειται για μια μορφή που δολοφόνησε ακόμη και τα ίδια του τα παιδιά, μεταθέτοντας συστηματικά την ευθύνη στην «Ήρα» (ένα μοτίβο πλήρως καταγεγραμμένο στην ψυχολογική βιβλιογραφία), και στο ότι εισέβαλε σε ξένη γη και έκλεβε— προτιμούν να μιλούν για τα «τέρατα» που αντιμετώπισε, αποδίδοντας ευφάνταστους και αμφιλεγόμενους “συμβολισμούς” στους λεγόμενους “άθλους”.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πρόκειται για μια κλασική πρακτική «ξεπλύματος», σχεδιασμένη να αποσπά την προσοχή από τις πράξεις στο υλικό πεδίο και να παρουσιάζει τον δράστη ως ήρωα ντυμένο με μεταφυσικό μανδύα. Προσωπικά, αρνούμαι αυτό το ύπουλο «ναρκωτικό» της σκέψης. Τέτοιες αφηγήσεις δεν είναι καθόλου αθώες. Τα πρότυπα αυτά δηλητηριάζουν το συλλογικό ασυνείδητο. Ο Ηρακλής που δολοφόνησε τα παιδιά του θυμίζει σύγχρονες περιπτώσεις, όπως η υπόθεση των Γλυκών Νερών, όπου ένας άνδρας δολοφόνησε τη σύζυγό του και το σκυλάκι τους, μεταθέτοντας αρχικά την ευθύνη σε υποτιθέμενους «ληστές», ή την περίπτωση μιας νεαρής μητέρας που ομολόγησε ότι δολοφόνησε τα βρέφη της και ότι για όλα “φταίει η μητέρα της”. Το ίδιο ακριβώς μοτίβο συναντάται και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπου οι δράστες ρίχνουν σχεδόν πάντα τις ευθύνες των εγκλημάτων τους σε τρίτα άτομα. Η μετακύλιση της ευθύνης είναι το σταθερό χαρακτηριστικό.
Τι μεταδίδει, λοιπόν, ο μύθος του Οδυσσέα στο συλλογικό ασυνείδητο; Τυχοδιωκτισμό, πανούργο οπορτουνισμό, ανεντιμότητα, ιμπεριαλισμό. Αυτή είναι η ουσία — όχι οι «γοητευτικές περιπέτειες» του. Τι μεταδίδει ο μύθος του Ηρακλή; Ότι είναι αποδεκτό να εισβάλεις στη γη των άλλων, να κλέβεις, να σκοτώνεις και να μεταθέτεις πάντα την ευθύνη αλλού, σαν εγχειριδιακός ναρκισσιστής και μακιαβελικός. Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος εκτεθεί σε τέτοια πρότυπα θα γίνει εγκληματίας, αλλά το δηλητήριο της σκέψης είναι ύπουλο και επιδρά σε συλλογικό επίπεδο με τον τρόπο του.
Επίσης, ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία δεν είναι «πόλεμος των φύλων». Είναι αυτοάμυνα των θηλυκοτήτων — και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου — απέναντι στους φαλλοκράτες, καθώς και αγώνας για δικαιώματα μέσω συνεχούς ατομικής και συλλογικής δράσης. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς ισονομία και ανθρώπινα δικαιώματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφερθώ και σε ένα ακόμη φαινόμενο: την ανύψωση ορισμένων ατόμων σε «αυτοφώτιστους σοφούς», οι οποίοι εκφέρουν διάφορες… θεωρίες τέλος πάντων, που πλέκουν επιδέξια με αποσπάσματα αρχαίων κειμένων. Αυτό που είναι επικίνδυνο, ωστόσο, είναι η πλήρης απαξίωση του φυσικού κόσμου, της ύλης και της καθημερινής πραγματικότητας μέσω θεωριών που υποστηρίζουν ότι «τίποτα εδώ δεν είναι αληθινό». Τέτοιες αντιλήψεις καλλιεργούν απάθεια, μοιρολατρία, συμβιβασμό και υποταγή — και εξυπηρετούν εξαιρετικά καλά το σύστημα και τα καθεστώτα.
Η αυθεντική πνευματικότητα δεν απαξιώνει την ύλη ούτε το σώμα. Είναι η αρμονία πνευματικού και φυσικού, η ισορροπία νου, ψυχής και καρδιάς. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες ή τα οποιαδήποτε «συμβόλαια ψυχών» πιστεύουμε ότι επιλέξαμε στις πολλαπλές ενσαρκώσεις μας, οι ζωές μας δεν είναι «ρόλοι» όσο υπάρχουμε και ανασαίνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Οι θηλυκότητες και τα πλάσματα που χάνονται καθημερινά από την έμφυλη βία και την πατριαρχία αποτελούν μια σκληρή, αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα — όχι κάποιο φιλοσοφικό σχήμα. Είναι, λοιπόν, προτιμότερο να αγωνιζόμαστε ώστε να μετατρέψουμε τη ζωή μας εδώ στη Γη σε έναν καλύτερο κόσμο, όσο και όπως μπορούμε και στο βαθμό που μπορούμε, παρά να παραμένουμε άπραγοι/άπραγα/άπραγες ελπίζοντας μόνο σε μεταθανάτιους παραδείσους. Ας προσπαθούμε τουλάχιστον, παράλληλα με οποιαδήποτε ενασχόληση έχουμε με το πνευματικό πεδίο
Το αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι ότι καταγγέλλουν καποιοι γενικά την «εμπορευματοποίηση της πνευματικότητας», ενώ πωλούν τα βιβλία τους. Εννοείται ότι δεν είναι φυσικά κακό να πουλάς τα βιβλία σου· η υποκρισία όμως σίγουρα, δεν είναι αρετή. Τη δική μου προσωπική θέση σχετικά με τις αμοιβές για πνευματικές ή ενεργειακές εργασίες την έχω αναλύσει στο άρθρο μου εδώ: ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΣΤΟ ΡΕΪΚΙ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΠΩΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ & ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ “ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΩΝ ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΩΝ